já, nú er komið að því Íslendingar herði beltisólarnar. Mitt framlag þessa dagana er að prjóna... Svo má aftur á móti deila um þörf mína fyrir prjónaflíkinni.... en hver veit nema í náinni framtíð fari ég að taka slátur, stoppa í sokka, bæta flíkur, kaupa kindaskrokk af bónda, heimasalta kjöt, missa mig í afsláttarmiðum, sauma kjól úr gardínum... og sitthvað fleira sem getur hjálpað við að halda pyngjunni í sæmilegu horfi.

Þess má geta að fyrrnefndir hlutir voru framkvæmdir í einhverju magni heima hjá mér eða ömmu og afa í æsku, fyrir utan afsláttarmiðana og gardínukjólinn ;) Þó að það hafi að vísu frekar verið framkvæmt vegna hefðar/nýtni en ekki sparnaðar. Ég var þó afar glöð þegar amma hætti að stoppa í sokkana mína. Jú, ullarsokkar voru í lagi en ístoppaðir íþróttasokkar voru ekki alveg að gera sig.

Ég er ekki frá því að ég gæti hugsað mér að að taka upp e-ð af fyrrrnefndum atriðum í framtíðinni en þá vonandi vegna hefðar/nýtni en ekki nauðsynjar.

Jæja, Partýið er búið. Bára komin í bleyti og mæjónesin orðin gul!

Í sumum kennslustundum fara gullmolarnir á flug og á ég oft erfitt með að halda aftur af mér... og stundum er það hreinlega ekki bara hægt. Um daginn hristist ég í stólnum mínum í barráttu við að halda aftur að hlátrinum en gullmolinn var eftirfarandi.

Nemendur í 2. bekk voru að lesa upphátt fyrir mig og bekkinn sögu um apa... og lestrafærni er misjöfn. Setningin átti að hljóma svona: "Puti potar í pípu" Nema einn nemandinn las setninguna svona: "Puuuti poootaaar í píí...ku!"

Margir gullmolarnir hafa fallið í gegnum tíðina en hér eru nokkrir sem ég hef náð á blað.

• nemandi 1: "Ég sá mann með eina löpp í Kringlunni. Hann var ekki með staf eða neitt. Hann bara hoppaði."
• nemandi 2: "Hvernig komst hann þá upp í rúm?"

• Ég: "Ég fékk einu sinni heilahristing"
• nemandi 1: "haa... alveg eins og afi?"
• ég: "Nei, afi þinn hefur líklega fengið heilablóðfall!"
• nemandi 2: "Já, eins og mamma mín er með blóðþrýsting"
• nemandi 3: "Pabbi minn er með heila"

1. bekkur í fyrra:

• nemandi: "Mér finnst erfiðast að elda."
• ég: "nú, hvað ertu búin að vera elda?"
• nemandi: "Ég er búin að vera elda mjólk"
• ég: "já, settiru mjólk í glas"
• nemandi: "já, fyrst setti ég mjólk í glas og svo meiri mjólk"

• ágiskun á svar við gátunni.. "Hvað er það sem hoppar og skoppar með mannabein í maganum?"
• nemandi: "Er þetta maður sem er dáinn og búinn að borða annan mann?"

• nemandi: "Pabbi minn er með stór hár í nefinu"
• nemandi um ævintýri: "Ef að kona hefði sigrað drekann þá hefði ekki verið hægt að giftast kóngsdótturinni"
• nemandi uppúr þurru: "Brúnkukrem það er bara ein klessa á sumum"
• nemandi: "Ég skil ekki alveg hvernig maður missir rassinn úr buxunum"
• nemandi: "Ég var með svona sítt og langt hár á bakinu" (var að tala um skott að aftan)

• Ég: "Hvað er gott við að búa í hverfinu?
• nemandi: "Búálfur. Það býr búálfur í hverfinu mínu"

• Ég: Það er þáttur á Skjá einum sem heitir... heitir...
• nemandi: "stöð 2?"

• Ég: "Hvað er ein kennslustund löng?"
• nemandi 1: "10 mínútur"
• nemandi 2: "Smá stund"

3. Bekkur í fyrra:

• Nemandi skrifaði sögu um kanínu sem hitti grimman úlf. Úlfinum langaði að borða kanínuna. Ég bað nemandann að koma með almennilegan endi á söguna en hann varð svona: „...en hann gerði það ekki því mamma hans leyfði honum það ekki. Svo þau urðu bara vinir!"
• Nemandi að horfa á Back to the future II: „Verður þetta virkilega svona í framtíðinni"
• Nemandi: „Get ég fengið að hringja? Ég gleymdi nefnilega að fara í nærbuxur í morgun."
• Nemandi um home alone: „Kannski ætti hann bara að fá sér hund. Þá hefði hann félagsskap. Hann ætti allavega að kaupa sér hund."
• Nemandi: „Amma fór í bað og svo var hún með handklæði og hallaði sér fram og brjóstin á henni bara löfðu!"

You and God

People are often unreasonable, illogical,
and self-centered;
Forgive them anyway.

If you are kind, People may accuse you
of selfish, ulterior motives;
Be kind anyway.

If you are successful, you will win some
false friends and some true enemies;
Succeed anyway.

If you are honest and frank,
people may cheat you;
Be honest and frank anyway.

What you spend years building, someone
could destroy overnight.
Build anyway.

If you find serenity and happiness,
they may be jealous;
Be happy anyway.

The good you do today,
people will often forget tomorrow;
Do good anyway.

Give the world the best you have,
and it may never be enough;
Give the world the best you've got anyway.

You see, in the final analysis,
it is between you and God;
It was never between you and them anyway

-Mother Teresa

Í dag var fyrsta skiptið á mínum kennaraferli sem ég meiði barn. Það var auðvitað óvart en bara vont. Mér var alveg illt inn að hjartarótum að vera valdur að sársauka annars. Til frekari útskýringa þá kenni ég semsagt frekar ungum nemendum svo þau eiga það til að vera í vandræðum með að kveikja ljósin inni á baði, einfaldlega fyrir þær sakir að hreyfineminn skynjar þau ekki. Því var ég mætt til bjargar eins og svo oft áður til að kveikja ljósin og til að veita nemandanum næði á klósettinu loka ég aftur dyrunum. Um leið og ég geri þetta heyri ég annan nemanda emja upp yfir sig af sársauka. Ég hafði semsagt lokað nokkra putta með hjá lömunum og horfi ég skyndilega á barnið fast í dyrunum... Ég reif því upp dyrnar einum hvelli og lít í sjokki á hvaða skaða ég hafði gert barninu. Örlítið kramdir puttar og marnir en úff... hann gat blessunarlega hreyft þá. Í framhaldi var rokið í að kæla og plástra og hann var næstum "góður sem nýr"... bara örlítið aumari. Það merkilega var að þegar hann klemmdi sig kveinkaði hann sér frekar lítið, nánast ekkert. Hugsanlegt að hann hafi gleymt sér í að vera hissa á kennaranum sem var afar leið yfir að hafa óvart meitt hann og bað hann margfalt afsökunar... og svo fékk hann auðvitað extra care það sem eftir var tímans... og ekki er það slæmt.

Í gær fór ég 10 km í Reykjavíkurmaraþoninu. Markmiðið var að vera undir klukkutíma að hlaupa vegalengdina og það tókst. Var á tímanum 59:17! (Alls ekkert tæp á þvi) Planið er að bæta þennan tíma að ári enda fann ég í lok hlaupsins að það var nóg eftir. Síðustu tvo kílómetrana tók ég á rétt rúmum 10 mín sem er ágætis hlaupahraði og hefði líklega getað haldið þeim hlaupahraða lengur... en engu að síður sátt með að hafa klárað 10 km og að hafa lokið hlaupinu.

Eftir hlaupið var svo farið beint á Nonnabita og klárað beikonbát á uþb 10 mínútum. Já, beint frá heilsu í sukk... það gerist ekki betra en það :)

Gærdagurinn fór mikið í að bæta upp það sem maður hugsanlega missti í hlaupinu og gott betur. Um kvöldið var matarboð ala boot camp og ekki hægt annað en að missa sig í matargleðinni þar sem einn í hópnum mínum er kokkur og annar bakari. Tæplega fimmtán manns voru mættir í boðið og eldað og bakað fyrir allavega helmingi fleiri. Sambland af þreytu og ofáti virtist hrjá fólkið í kringum miðnætti sem sat dasað í stólum og sófum og virtist vera búið að taka upp samskiptatækni Óla Stef. Ég var því afar ánægð, þrátt fyrir gott og skemmtilegt boð, að skríða nokkuð snemma innum dyrnar heima og leggjast til svefns.

Ég lærði þó í gær að ef ég ætla bæta tímann allverulega á næsta ári þá þarf ég bara að redda mér Svía til að hlaupa fyrir mig. Gyða var svo almennileg að lána e-rjum sænskum gaur rásmerkið sitt og flögu þar sem hún hafði verið lasin og gat ekki hlaupið... og viti menn hún komst í topp 20 :) Það var þó heldur verra þegar fólk var farið að hringja og óska henni til hamingju með árangurinn... úps.

Annars ánægð með árangur handboltagauranna! Áfram Ísland!

"Ísland er stórasta land í heimi!"

Ég er búin að dunda mér við að minnka myndirnar úr ferðinni. Hér má finna þær

Rúmlega tveggja vikna Evrópureisa að baki. Aðeins hefur því bæst í reynslubankann ásamt tveimur óvelkomnum aukakílóum... Þeim hefur að vísu núþegar verið sagt stríð á hendur... svona þegar ég er búin með fríhafnarnammið.

Ferðin hófst á Ítalíu. Nánar tiltekið í Mílanó. Ítalir eru afar ólíkir okkur norðulandabúunum. Það kom strax í ljós í fluginu niðureftir sem var einmitt fullt af Ítölum. Á meðan við Íslendingar eyðum flestum okkar flugum í bóka- og blaðalestur, sjónvarpsgláp, krossgátu- og sudokuþrautir og smá spjall í og með... þá tala Ítalarnir hátt og snjallt saman alla leiðina og standa á fimm sekúndna fresti uppúr stólunum svona til að rúnta um vélina og prófa kannski klósettið einu sinn enn.

Það tók einnig smá tíma að venjast því að hvert sinn sem farið var yfir götu eða bara stigið útúr húsi voru gaurar kallandi á eftir manni "Ciao Bella" eða "You´re beautiful", lágu á flautunum, gerðu ýmsar tilraunir í spjall eða voru að blikka mann. Það tók síðan aftur smá tíma í Prag að venjast því að það væri enginn að fara flauta eða kalla á eftir manni enda siðmenningin allt önnur.

Enskukunnátta er einnig í lágmarki. Ég var því afar ánægð með fjárfestingu mína í Ítalskri frasabók frá lonely planet og gagnaðist í hinum ýmsu aðstæðum. Einnig virtist fólk líka frekar vera tilbúið að reyna fyrir sér í ensku ef maður byrjaði á Ítölsku. Mest notaðasta setning ferðarinnar var: "Dove posso comprare un biglietto?" sem þýðir: "Hvar er hægt að kaupa miða?" Já, við Þóra erum orðnar aldeilis útlærðar í almenningssamgöngum. Við tókum aðeins einu sinni leigubíl í ferðinni annars redduðum við okkur bara í strætó, sporvagna, rútur og lestir. Þar sem við erum báðar komnar á eyjuna okkar þá virðist það nú bara hafa gengið ágætlega.

Ýmislegt var skoðað á Ítalíu. Við fórum að Santi maríu kirkjunni sem inniheldur síðustu kvöldmáltíðina eftir Leonardo Da vinci... en komumst að því að það þarf að panta með tveggja vikna fyrirvara til að berja þessa mynd augum... en sáum allavega kirkjuna að utan. Dómkirkjan í Mílanó var svakalega flott en hana sáum við að innan sem að utan og ofan frá. Það þarf bara helst að hafa í huga að þeir vilja hafa mann heilgallaðan þarna inni í kirkjunni sem getur verið erfitt í svona hita... en þó var svalari inní húsum en úti. Svo má ekki gleyma að Mílanó er ein af tískuborgum heimsins svo ekki vantaði merkjavörurnar... Dolce og Cabbana, Gucci, Prada osfrv. Sökum svimandi hárra upphæða á þessum vörum fórum við Þóra aðallega í H & M og Zöru.

Leiðin lá einnig með lestarferð frá Stazione Centrale til Gardavatns þar sem Kristján Jóhannsson býr... sem við hittum ekki. Við fórum þar í skemmtigarðinn Gardaland sem innihélt rússíbana sem ég þorði ekki í. Við fórum þó í ýmislegt annað en hitinn þarna var allsvakalegur svo vatnsrússíbani hljómaði sem ágætis hugmynd til að kæla sig þó það hafi örugglega verið fimmhundruð manns sem hugsaði það sama. Um kvöldið gengum við svo niður að Gardavatni sem er afar fallegt.

Já, á Ítalíu var heitt, heitt, heitt. Rúmlega þrjátíu stiga hiti... bara alltaf og því peysa algjörlega óþörf nema þá kannski helst í loftkælingum innandyra. Þessi hiti var þó afar heppilegur þegar við skruppum til Feneyja þar sem við Þóra festumst. Planið var semsagt að fara í dagsferð til Feneyja og lögðum við temmilega snemma af stað frá Mílanó með lest og fórum meðal annars framhjá Veróna. Í Feneyjum gengum við um staðinn og skoðuðum enda ótrúlega flott borg. Við ákváðum líka að það væri ekki hægt að fara til Feneyja án þess að prófa svona gondólabát sem og við gerðum og var geðveikt gaman að sigla um síkin og upplifa staðinn. Sumar götur Feneyja eru eins og völundarhús þar sem þröngir stígar fara útum allt og því afar gaman að hitta fólk sem var alveg jafn mikið að villast um stígana og reyna að finna leiðina til baka.

Allavega við ferðafélagarnir vorum búnar að skoða plönin vel og tékka hvenær síðasta lestin færi frá Feneyjum til Mílanó. Þegar við komum svo að miðasölugaurnum hálf níu er okkur tilkynnt að síðasta lestin hefði farið klukkan 19:51 og það færi ekki önnur lest fyrr en á morgun. Við vorum mjög hissa, hálf umkomulausar og að melta upplýsingarnar þegar miðasölugaurinn æpir á okkur: "TOMORROW!!" Já, við vorum semsagt fastar í Feneyjum og næsta lest kæmi ekki fyrr en rúmlega fimm næsta morgun. Við vorum ekki beint sáttar við ástandið þegar við settumst út á tröppur lestarstöðvarinnar en eftir smá "sulking" ákváðum við að skoða smá meira. Við fundum netkaffi þar sem fórum aðeins á netið. Svo fórum við á bar og lékum við nokkra starfsmenn barsins eftir lokun þar sem við gengum um bæinn. Í hópinn bættist svo ein stúlka sem sagðist vera "bum" en ætti heima í Mílanó. Ég átti eftirfarandi samtal við hana sem var meira en lítið undarlegt :)

• Catwoman (hún var með kattarspennur í hárinu): "Do you speak English in Iceland?"
• Ég: No
• Catwoman: "What language do you speak in Iceland?"
• Ég: "We speak Icelandic."
• Catwoman:"... oh... So why can I understand you??"
• Ég: "haha... Because I´m speaking English. Not Icelandic"

Um hálf þrjú skyldust leiðir við starfsfólkið. Yfir hánóttina var lestarstöðinni lokað en á tröppunum fyrir utan lestarstöðina fundum við interrailfólk frá hinum ýmsu löndum aðallega þó Bretlandi og svo gaur frá Bandaríkjunum sem talaði útí eitt... en það sem eftir var næturinnar vorum við á spjalli með þessu liði áður en við náðum svo lest til Mílanó en Bandaríski vinur okkar og hinir bretarnir fóru út i Veróna og tóku lest til Þýskalands. Um hálftíu að morgni var svo lagst uppí rúm og sofið frameftir degi. Restin af Ítlalíuferðinni gekk svo stórslysalaus fyrir sig.

Næsta borg var svo Prag. Það var afar þægilegt að það tók ekki nema rúman klukkutíma að fljúga yfir. Þar hittum við alveg heilan haug og af kfum og kfuk fólki en það var um 6600 manna mót og maturinn bara ágætlega borðanlegur... sem var ekki hægt að segja um Mission mótið sem ég fór á í denn. Hostelin sem við sváfum á voru meira en lítið athyglisverð þar manni leið eins og maður væri á leið inní fangaklefa eða fataskáp þegar gengið var eftir herbergjaganginum. Rúmin voru mjög heilsuvæn þar sem þetta var eins og að sofa á planka með smá teppi undir sér. Mótið sjálft var þó veglegt og skemmtilegt... og setningin... "Ég ætla aðeins að skreppa útá tennisvöll" fékk nýja merkingu. Svo má þess geta að Íslendingar urðu heimsmeistarar í fótbolta þessa vikuna og það vantaði ekki fórnina hjá sumum leikmönnum... sem voru tilbúnir að fórna einni löpp eða svo til að koma liðinu í höfn.

Ég, Þóra, Hlín, Þorgeir, Halla og Bryan vorum einum degi lengur í Prag og vorum almennilegir túristar með kort í Prag. Leiðir skyldu svo við Höllu og Bryan í Prag og ég, Þóra, Hlín og Þorgeir fórum til Köben... Þar sem við gengum um Strikið, Amilieborg, Nyhavn og skoðuðum Frúarkirkjuna... Aftur skyldu svo leiðir þar sem ég og Þóra vorum tvær nætur í Köben. Við Þóra enduðum ferðina okkar á að versla frá okkur allt vit og fara svo í tívolí. Þess má geta að við fórum tvisvar í rússíbanan og dóum næstum því í bæði skiptin. Seinna skiptið var þó skárra... en að hafa augun opin var afar erfitt.

Myndir síðar.