Það er yndislegt að mæta aftur í boot camp eftir vikuhlé vegna veikinda og geta aftur farið að sprikla og svitna í góðum félagsskap. Það er heldur ekki verra að bæði þjálfarar og æfingarfélagar tóku eftir því að ég hvarf úr hópnum... og spurðu: "Hvar ertu búin að vera?" og í framhaldi af því: "Þín var saknað!" -það yljar hjartaræturnar og án efa hvetur mann til að halda áfram að vera dugleg að mæta. Boot camp er málið!

Eins mikið og mig langaði á æfingu í síðustu viku þá tók það örlítið á að koma sér aftur af stað í dag. Það var pínu kósý tilhugsun að fara beint heim eftir vinnu og setja tærnar uppí loft í stað þess að mæta á æfingu. Eins og sést hér að ofan sé ég auðvitað alls ekki eftir því að hafa dröslað mér að stað og sé að koma æfingunum aftur í rútínu eftir vikuhlé.

En ég var að hugsa um það í dag að það gilda álíka lögmál um bæn og hreyfingu. Þ.e.

"Pray when you want to. Pray when you don´t want to. Pray until you want to pray."

aka

Æfðu þegar þig langar til þess. Æfðu þegar þig langar ekki til þess. Haltu áfram að æfa þangað til að þig langar til þess.

Já, þetta var speki dagsins ;)